Afmaakverhaal: Een bril voor de boze boswachter

Voor de creatievelingen onder de Kitslezers: vertel hoe dit verhaal afloopt! Hoe je mee kunt doen, lees je onder het verhaal.


Waar het idee vandaan komt, zal Bas nooit weten. Het is er ineens, als hij z’n verrekijker van de tafel pakt en de schoensmeerspullen ziet, die mama heeft klaargelegd. Een cool, maf, geniaal idee, al zegt hij het zelf. 

Hij hoort mama bij het schoenenrek in de gang rommelen en aarzelt niet. Snel haalt hij de dop van een tube schoensmeer af. Daarna draait hij die tube over de randen rond de lenzen van zijn kijker, terwijl hij er stevig in knijpt. Dikke slierten zwart spul blijven op de cirkels rondom de beide lenzen achter.

Hmm, da’s een beetje te veel van het goede. Bas haast zich naar het aanrecht en trekt een stuk keukenpapier van de rol. Daarmee veegt hij de bovenste laag schoensmeer weg. Hij zet een stap achteruit. Ja, nu is het goed! Het zwarte laagje dat nog is achtergebleven, valt niet op.

Hij hangt de verrekijker voorzichtig om zijn nek en kijkt omlaag. Mooi, geen zwarte vegen op zijn shirt. Grijnzend hijst hij z’n rugzak op zijn rug en opent de gangdeur.
„Doei, mam! Ik ga!”
„Doe de groeten aan Stef!” roept mama terug.

„Hé!” Stef staat al te wachten op het pad en geeft hem een boks. Bas kijkt z’n vriend aan en schiet in de lach. Straks loopt Stef rond met een zwarte bril op z’n snuit, haha! Een bril van schoensmeer. En hij zal niks in de gaten hebben, haha! Meteen klemt Bas zijn kaken op elkaar. Niet lachen. Niks verraden, dat zou jammer zijn.

Aan de bosrand kruipen ze tussen de struiken. „Hier zou hij moeten zitten”, fluistert Stef. Bas wijst naar links. „Volgens mij hebben we daar nog meer kans.”
„Maar dat is officieel broedgebied”, aarzelt Stef.
„Daarom juist”, knikt Bas, en hij sleurt zijn vriend al mee.

Op deze eerste dag van de zomervakantie zullen ze eindelijk de wielewaal spotten. Het móet lukken. Hij droomt er al zo lang van dat hij ook deze vogel in zijn boekje kan opschrijven. Onwillig klimt Stef hem achterna over het hoge hek. „Wie weet wat voor boete we krijgen”, sputtert hij. Bas haalt zijn schouders op. „Niemand die ons ziet.”

Met een frons tussen zijn wenkbrauwen pakt Stef zijn camera. „De boswachter is een kwaaie, dat weet jij ook. Hij is bij Joris thuis geweest om zijn ouders te vertellen dat hun zoontje buiten de paden had gelopen. En Chris heeft zelfs klappen van hem gehad.”
Bas antwoordt niet. Hij houdt zijn verrekijker in de aanslag en zorgt ervoor dat de zwarte randen niet tegen zijn gezicht aankomen. Laat dat maar aan Stef over, grinnikt hij in gedachten. Die gaat straks vragen of hij de kijker even mag lenen, let maar op!

De dag duurt lang. Zwijgend turen ze naar de boomtoppen voor hen. Ze durven niets te zeggen, niets te eten of te drinken, bang dat de wielewaal zal wegblijven. Tegen tweeën begint Bas de hoop op te geven. Hij merkt dat ook Stef steeds onrustiger heen en weer schuift. Jammer dat Stef nog niet om zijn verrekijker heeft gevraagd. Dan zou hij in elk geval een hoop lol hebben om het gezicht van zijn vriend. Nu wordt het wel wat saai hier…

Hij heeft het nog niet gedacht of er gebeuren twee dingen tegelijk. Op een tak voor hen landt geruisloos een heldergeel vogeltje met een zwarte vleugels en een zwarte staart. De wielewaal! Allebei houden ze hun adem in. Stef grijpt naar zijn camera.

Op hetzelfde moment valt er een zwarte schaduw over hen heen. Een dreigend gezicht en woedende ogen kijken op hen neer. Twee grote vuisten zijn gebald. De boswachter! De mond van de man gaat open, maar voor hij kan beginnen te bulderen, sist Bas: „SST! De wielewaal!”

„Wat?! Waar?!” Met een ruk trekt de man de verrekijker uit Bas z’n handen en zet die aan zijn ogen...


Hoe ontdekt de boze boswachter dat hij een bril van schoensmeer op zijn gezicht heeft – en wat doet hij dan? Schrijf jij de laatste (maximaal!) 400 woorden van dit verhaal? Lever je bijdrage voor 10 mei in via nieuws@kits.nl en vergeet niet je naam, adres en woonplaats te vermelden. De drie beste verhalen verschijnen in Kits Magazine!

 

Geplaatst op: 03-05-2019 geschreven door: tekst Jeannette Wilbrink-Donkersteeg, beeld Pixabay

Reacties

Laat een reactie achter

Naam:
E-mail:
(Jouw e-mailadres komt niet bij het bericht op de website)

Nieuws van vandaag

RST Zorgverleners te gast bij groep 8

RST Zorgverleners te gast bij groep 8

“Het is 7u ’s morgens als we binnenstappen bij Mathilde. Mathilde is een meisje met een handicap.  Als jij ’s morgens opstaat, ben je...

lees meer

Zo erg was de oorlog

Zo erg was de oorlog

De opa van Rhodé heeft tulpenbollen moeten eten. De overgrootoma van Deborah mocht nooit naar buiten als de Duitsers langsliepen. De overgrootoma...

lees meer