Min Thu heeft lepra

Wie lepra heeft wil dat niet weten. want je bent een besmettingsgevaar en moet dan vertrekken. De opa van Min Thu hield zijn ziekte ook geheim en besmette zo Min Thu.
In het christelijk ziekenhuis wordt hij nu geholpen. 

Het is best even slikken, mijn bezoekje aan het Christelijk Ziekenhuis voor Lepra-patienten in de stad Mawlamyine, in het zuiden van Myanmar. Sommige mensen zijn daar niet om aan te zien. Zó verminkt zijn ze. Vaak zijn hun handen alleen nog stompjes. Of ze hebben geen onderbeen meer omdat het was aangetast door de ziekte.

En dan zijn er nog de mensen met lelijke wonden en zweren aan voeten en handen. Dat komt doordat iemand in glas heeft gelopen. Ze voelen daar niets van als de lepra te ver is doorgedrongen in hun lijf.

Tussen al die mannen en vrouwen zie ik Min Thu zitten. Tien jaar is hij. Vier jaar geleden werd bij hem lepra ontdekt: zijn voet werd helemaal slap en hij kreeg lelijke wonden. De dokter denkt dat Min Thu door zijn opa is besmet. Die had lepra, maar hij liet zich niet behandelen.

Dat is iets wat je vaak hoort: mensen gaan te laat naar een dokter. Waarom? Omdat ze voor anderen niet willen weten dat ze lepra hebben. En dat is best te begrijpen: wie lepra heeft moet het huis uit, weg uit zijn dorp. 

Kerk helpt

Wat mooi dat de kerk in Myanmar deze mensen niet afwijst, maar ze hier in dit ziekenhuis ontvangt en: helpt.

Met Min Thu gaat het gelukkig goed. Wat ook fijn is: Min Thu’s handen zijn niet aangetast. „Kijk maar”, zegt hij, „terwijl hij zijn vingers wijd uitspreidt.”